ధార్మికత + ధనార్జన = భారతీయ ఆర్థికవ్యవస్థ

ధార్మికత + ధనార్జన = భారతీయ ఆర్థికవ్యవస్థ

‘ధనం మూలం ఇదం జగత్‌…’ ఈ జగతి జీవనాధారానికి మూలం ధనమే అంటుంది మన ఈ ప్రాచీన శ్లోకపాదం. భారతీయత లేదా హిందూ జీవన విధానంలో పారమార్థిక చింతనే ప్రధానం అనుకోవడం ఒక అపోహ. భౌతిక ప్రపంచంలోని అన్ని కోణాలను అది ప్రభావితం చేసింది. వైద్యం, విజ్ఞానశాస్త్రం, రాజనీతి, సైనిక వ్యవహారాలు, సాహిత్య సిద్ధాంతాలు, విమర్శ, రంగస్థలం, ఖనిజశాస్త్రం, సముద్ర రవాణా వంటి వాటి మీద భారతీయత ముద్ర సుస్పష్టం. గణితం, దానితో పాటు ఆర్థిక విషయాలు కూడా ఉన్నాయి. కానీ విదేశీయులు సాగించిన వందలాది దండయాత్రలు, కొన్ని శతాబ్దాల విదేశీపాలన మనవైన శాస్త్రాలను మరుగుపరిచాయి. దానికి తోడు స్వతంత్ర భారతదేశంలో విశ్వవిద్యాలయాలు, కళాశాలలు దిగుమతి చేసుకున్న రాజకీయ, ఆర్థిక సిద్ధాంతాల పట్ల చూపించిన శ్రద్ధ మనవైన శాస్త్రాల మీద చూపలేదు. వాటి మీద అనేక అపోహలు. ఇంకా గట్టిగా చెప్పాలంటే బానిస మనస్తత్వం. ఆ అపోహలను తొలగించడానికి ఇటీవల ఒక గవేషణ మొదలయింది. మన మూలాలను వెతుక్కుంటూ, భారతీయ ఆత్మ కోసం అన్వేషణ ఆరంభమైంది. దాని ఫలితంగా విస్తుపోయే ఫలితాలు వెలుగు చూస్తున్నాయి. ఆ క్రమంలో బయటపడినవే భారతీయ అర్థశాస్త్ర స్వరూపస్వభావాలు. ఇవి సిద్ధాంతాల రూపంలో పుస్తకాలలో నిక్షిప్తమై లేవు. కొన్ని అక్షరబద్ధమై ఉన్నా లుప్తమైపోయాయన్న మాట చారిత్రక సత్యం. కానీ జీవన విధానంలో అవి ఈరోజుకీ ప్రతిబింబిస్తున్నాయి.

సామాజిక జీవనంలో, సంస్కృతిలో, ఒక్కటే మిటి ప్రతి కోణంలోను అర్థశాస్త్రం ఇమిడి ఉంది అంటారు ఏకాత్మతా మానవతావాద శిల్పి పండిట్‌ దీన్‌దయాళ్‌ ఉపాధ్యాయ. అసలు అర్థశాస్త్రం అంటే జీవన విధానంలో అంతర్భాగమని నిర్వచించా రాయన. నిజానికి అర్థశాస్త్రమనే కాదు, భారతదేశంలో ఆవిర్భవిచంచిన ఏ ఇతర శాస్త్రమైనా కూడా సాధారణ ప్రజల ఆలోచనలకు అతీతమైనట్టు కనిపించే పడికట్టు పదాలతో, సూత్రీకరణలతో ఉండదు. వ్యక్తికి, కుటుంబానికి, సమాజానికి, చివరికి దేశానికి కూడా అర్థశాస్త్రం కీలకం. ఎందుకంటే మానవాళి మౌలిక లక్షణం అభివృద్ధి వైపు అడుగులు వేయడం. ఈ పురోగతి సంపూర్ణ సమాజం వైపు తీసుకుపోయేది కూడా. అంతేకానీ యాంత్రికమైనదీ, భౌతికదృష్టికే పరిమితమైనదీ కాదు. సిద్ధాంతాల భేషజం కూడా కాదు. ఎలాంటి రంగుటద్దాలు లేకుండా ఇవాళ దేశంలో ఉన్న ఆర్థిక వ్యవస్థను పరిశీలిస్తే ఇవన్నీ అర్థమవుతాయి. వీటితో పాటు సాధారణ ప్రజల ఆర్థిక వ్యవహారాల మీద భారతీయత, హిందుత్వ ప్రభావం విశేషంగా కనిపిస్తుంది.

ధర్మం, ధనార్జన రెండు కళ్లుగా భారతీయ ఆర్థిక వ్యవస్థ నడిచిన దృష్టాంతాలు చరిత్రలో కనిపిస్తాయి. గడచిన రెండు వేల ఏళ్లలో ప్రపంచ దేశాలలో వాణిజ్యం అభివృద్ది చెందిన తీరుతెన్నుల గురించి 1985 నుంచి చాలా సంస్థలు అధ్యయనాలు ఆరంభించాయి. వీటిలో అంగస్‌ మ్యాడిసన్‌ అధ్యయనం చాలా అంశాలను వెల్లడించింది. ఇందులో భారత ఆర్థిక వ్యవస్థ ప్రస్థానం కూడా ఉంది. ఆయన అధ్యయనం ప్రకారం ఈ రెండు వేల ఏళ్లలో దాదాపు 75 శాతం కాలంలో భారత్‌ బలీయమైన ఆర్థిక వ్యవస్థగా కొనసాగింది. భారత్‌తో పాటు చైనాను కూడా కలిపి చూస్తే ఆ కాలం 85 శాతానికి పెరుగుతుంది. ఆ కాలంలో ప్రపంచ వాణిజ్యంలో భారత్‌ వాటా 32.9 శాతం. అయితే భారత్‌లో వాణిజ్యానికి ధనార్జనే ధ్యేయంగా లేదు. దానికి కొన్ని విలువలు ఉన్నాయి.అప్పుడు వాణిజ్య సమూహాలు ఉండేవి. వీటినే గిల్డ్‌లు అనేవారు. అంటే శ్రేణులు. ఈ గిల్డ్‌లకు కూడా ధార్మికమైన బాధ్యతలు ఉండేవి.దానినే శ్రేణి ధర్మం అనేవారు. కానీ తరువాత పరిస్థితులు మారాయి.

భారతీయ ఆర్థిక వ్యవస్థ – పొదుపు

పొదుపు భారతీయ జీవనంలో అంతర్భాగమన్న సంగతికానీ, పొదుపుగా ఖర్చు చేయాలన్న చింతన మన ఆలోచనలో సహజంగా ఉంటుందన్న వాస్తవంగానీ చాలామంది పట్టించుకోరు. ఎందుకంటే దీనిని సూత్రీకరించి, బరువైన పదాలతో విశ్లేషించే గుణం లేదు. భారతీయ సమాజం ప్రపంచంలోనే పొదుపు చేసే లక్షణం ఉన్న వ్యవస్థగా గుర్తింపు సాధించింది. నేటికి కూడా మన స్థూల జాతీయ ఉత్పత్తిలో 30 శాతం పొదుపు ద్వారానే సమకూడుతున్నది. ఈ లక్షణం ఎలా వచ్చింది? ఎందుకు వచ్చింది? ఈ సంగతిని అధ్యయనం చేస్తే చక్కని విషయాలు తెలుస్తున్నాయి. సాధ్యమైనంత పొదుపు చేద్దామన్న ఆలోచన ప్రతి కుటుంబంలోని తల్లికి, తండ్రికి ఉంటుంది. పొదుపు చేసి సంతానానికి ఇచ్చి ‘వెళ్లడం’ అనేది వారికి సహజంగా ఏర్పడే ఆలోచన. నాలుగు డబ్బులు వెనకేయడం అనే చింతన వెనుక దీర్ఘమైన ప్రణాళిక అంటూ ఏదీ కనిపించదు. అంటే ఆ సంగతి వారికి కూడా తెలియదు. పిల్లలకు మెరుగైన జీవితం అందించాలి. అందుకు మెరుగైన విద్య అందాలి. మెరుగైన సంబంధాలు తేవాలి వంటి ఆలోచనలే ఇందుకు తల్లిదండ్రులను, ఇతర పెద్దలను పొదుపు అనే ఒక నిర్మాణాత్మకమైన దృష్టిని అందిస్తున్నాయి. చిన్న మొత్తాలే పొదుపు రూపం దాల్చి భవ్యమైన జీవితాలకు బాటలు వేస్తున్నాయి. స్వాతంత్య్రం వచ్చిన తరువాత 1950-51 ఆర్థిక సంవత్సరంలో 9 శాతం పొదుపు నమోదయింది. ప్రస్తుతం అగ్రరాజ్యాల హోదా అనుభవిస్తున్న కొన్ని దేశాలలో ఆ కాలానికి ఈ స్థాయిలో పొదుపు మొత్తాల శాతం నమోదు కాలేదు.

ఈ వాస్తవం కొన్ని భ్రమలను పటాపంచలు చేస్తుంది. అదే ఆర్థిక సంవత్సరానికి దేశంలో 45 శాతం ప్రజలు దారిద్య్ర రేఖకు దిగువన ఉన్నారు. అక్షరాస్యుల శాతం కేవలం 18 శాతం. ఎనభయ్‌ శాతం భారతీయులు గ్రామీణులు. పైగా వ్యవసాయం మీద ఆధారపడి జీవిస్తున్నారు. ఇలాంటి వర్గాల నుంచి, ఇలాంటి వాతావరణం నుంచి పొదుపు ఆలోచనను ‘శాస్త్రవేత్తలు’ ఊహించరు. తరువాత సంవత్సరాలలో ఆ పొదుపు శాతం ఇంకా పెరిగింది. గడచిన దశాబ్దంలో 30 శాతం, అంతకంటే అధికంగా నమోదయింది. 2008-09 ఆర్థిక సంవత్సరంలో ఈ పొదుపు స్థాయి 38 శాతంగా గమనించగలం. ఆర్థికవ్యవస్థకు మూలం ధనం. పొదుపు దృక్పథంతోనే డబ్బు నిల్వలు పోగుపడతాయి. కానీ కొన్ని దేశాల పొదుపు మొత్తాల శాతం రెండు, మూడు, నాలుగు శాతానికి మించకపోవడం గమనించదగినది. 2005 ప్రాంతంలో అమెరికా, ఇంగ్లండ్‌ సహా పది దేశాలలో ప్రతికూల లక్షణం కలిగిన పొదుపు శాతం నమోదు కావడం గమనిస్తాం. భవిష్యత్తులో ధనం వస్తుందన్న ఊహతో అతిగా వ్యయం చేయడాన్నే ప్రతికూల పొదుపు అంటారు. నిజానికి అక్కడ పొదుపు జరగలేదన్నమాట.

పొదుపు అనేది మనకు తెలియకుండానే మన జీవితంలో భాగం కావడం వెనుక మన సంస్కృతి ఉంది. శాస్త్ర విశ్వవిద్యాలయం (కోయంబత్తూరు)లో మేనేజ్‌మెంట్‌ బోధించిన ఆచార్య కనకసభాపతి ఆధ్వర్యంలో ఒక బృందం దేశంలో 300 ప్రాంతాలలో పర్యటించి అన్ని వర్గాలకీ చెందిన వారితో మాట్లాడి కొన్ని వివరాలు సేకరించింది. పొదుపు చేయాలంటే చదువుకుని ఉండాలన్న, మధ్య తరగతికి చెందిన అలవాటు వంటి భ్రమలు దీనితో పోయాయి. కొన్నేళ్ల క్రితం కోయంబత్తూరులోనే పూలదుకాణదారుల పొదుపు విధానం గురించి ఈ బృందం ఒక అధ్యయనం నిర్వహించింది. అక్కడ ఆ వ్యాపారం ప్రధానంగా మహిళలే చేస్తారు. వీరంతా ఉదయమే ఆరుగంటలకి ఒక గంప తీసుకుని ఒకచోటకి చేరతారు. అక్కడ అప్పు ఇచ్చే వ్యక్తి ఉంటాడు. అడిగిన అందరికీ వెయ్యి రూపాయల వంతున ఇస్తాడు. అప్పుడు వారంతా వెళ్లి పెద్ద పూల మార్కెట్‌లో పువ్వులు కొని తెచ్చుకుని గుళ్ల దగ్గర, రోడ్డు కూడళ్లలోను అమ్ముకుంటారు. మధ్యాహ్నం రెండు గంటలకి అమ్మకాలు పూర్తవుతాయి. అదే సమయానికి ఉదయం అప్పు ఇచ్చిన వ్యక్తి వస్తాడు. అంతా తీసుకున్న వేయికి ఇంకో వంద కలిపి (వడ్డీ) అక్కడికక్కడే చెల్లిస్తారు. రోజును బట్టీ, గిరాకీని బట్టి 200 నుంచి మూడు వందల రూపాయలు వాళ్లకి మిగులుతాయి. వడ్డీ వ్యాపారి వెళ్లిపోగానే వీరు ఇళ్లకి వెళ్లరు. ఆ వెంటనే చిట్టీల వ్యాపారి వస్తాడు. అతడికి చెల్లించవలసింది చెల్లిస్తారు. చివరికి మిగిలిన వంద లేదా నూట యాభయ్‌ రూపాయలు ఇంటికి పట్టుకు వెళతారు. ఇది దాదాపు పదిహేనేళ్ల క్రితం జరిగింది. ఒక బృందం సంవత్సరానికి చేసిన పొదుపు 7.3 లక్షలని తేలింది. ఇలా ఎన్నో బృందాలు పొదుపు చేసేవి. ఆ నగరంలో 25 నుంచి 30 పెద్ద పూల మార్కెట్లు ఉన్నాయి.

కొద్దికాలం క్రితం గడచిన 10-11 సంవత్సరా లలో ప్రపంచంలో పెట్టుబడుల ధోరణి ఎలా ఉందో ఒక నివేదిక వెలువడింది. స్వంత దేశానికి డబ్బులు పంపించడంలో ప్రవాస భారతీయులే అగ్రస్థానంలో ఉన్నట్టు ఆ నివేదిక వెల్లడించింది. చైనీయులు, మెక్సికన్లు ఇలా చాలా జాతుల వారే చాలా దేశాలలో పనిచేస్తున్నారు. కానీ స్వదేశానికి పెద్ద మొత్తంలో డబ్బు పంపించేది భారతీయులేనని ఆ నివేదిక స్పష్టం చేసింది. ఇక్కడ పూలు అమ్ముతు వందలు మాత్రమే సంపాదించగలిగేవారినీ, సంపన్న దేశాలకు వెళ్లి పెద్ద పెద్ద ఉద్యోగాలు చేస్తూ లక్షలలో, కోట్లలో ప్యాకేజీలు తీసుకునే విద్యావంతులు కూడా పొదుపు విషయంలో ఒకే తీరులో ఆలోచించగలిగారంటే కారణం సంస్కృతి ఇచ్చిన సంస్కారం తప్ప మరొకటి ఏదీ కాలేదు.

కార్పొరేట్లలోను భారతీయత

కార్పొరేట్‌ సంస్కృతి భారతదేశానికి ఒక విధంగా కొత్తదే. దీని మీద కూడా భారతీయ ప్రభావం ఉంది. భారతీయ, పాశ్చాత్య కార్పొరేట్లను పోల్చి చూసినప్పుడు ఈ తేడా తెలుస్తుంది. తరగతి గదిలో ఫైనాన్స్‌ను బోధించేటప్పుడు అధ్యాపకుడు షేర్‌ కేపిటల్‌, రిజర్వుల గురించి ప్రస్తావించాలి. రిజర్వు ఎందుకు? సంస్థ అనుకోకుండా ఇబ్బందుల్లో పడితే రక్షించుకోవడానికే. షేర్‌ కేపిటల్‌, రిజర్వు ఏ నిష్పత్తిలో ఉండాలి? 1:1 అయితే మంచిది. 1:2 అయితే ఇక ఆదర్శనీయమే. అంటే యాభయ్‌ కోట్ల కేపిటల్‌కి వందకోట్లతో రిజర్వు. ప్రస్తుతం పాశ్చాత్య కార్పొరేట్లు అనుసరిస్తున్న నిష్పత్తి ఈ తీరులోనే ఉంది. అదే ఒక భారతీయ కార్పొరేట్‌ కంపెనీని తీసుకోండి! షేర్‌ కేపిటల్‌ విలువకీ, రిజర్వు నిల్వల శాతం 25, 30, 40, 100.. కొన్ని కొన్ని సంస్థలలో 200, 300 నిష్పత్తిలో కూడా ఉంటాయి. తమిళ నాడు మర్కంటయిల్‌ బ్యాంక్‌ (టీఎంబి) ఇందుకు గొప్ప నిదర్శనం. 1921లో కల్లుగీత వర్గం వారు దీనిని స్థాపించుకున్నారు. మొదట దీనిని నాడార్‌ బ్యాంక్‌ అని పిలిచేవారు. 1960 దశకంలో తమిళ నాడు మర్కంటయిల్‌ బ్యాంక్‌ అని పేరు మార్చి విస్తరించారు. 2016 వరకు ఈ బ్యాంక్‌ కేపిటల్‌ రూ. 28 లక్షలు. కానీ రిజర్వు రూ. 250 కోట్లు. దీనికి శరవేగంగా పెరిగిన బ్యాంకులలో ఒకటిగా కీర్తి కూడా దక్కింది. అంటే ఈ బ్యాంక్‌ పొరపాటున ఈ సంవత్సరం నుంచి నష్టాలలో కూరుకుపోవడం మొదలయినా కూడా కొన్ని శతాబ్దాల పాటు కార్యకలాపాలు నిర్వహించగలుగుతుంది. వీరు ప్రకటిస్తున్న డివిడెండ్‌ కూడా 800 శాతం, 900 శాతం, 1000 శాతం, 1100 శాతం. ఇందులో కనిపించేది కేవలం పొదుపు మాత్రమే కాదు, నిధుల సేకరణ నైపుణ్యం కూడా. ఈ నిధులను సామాజిక దృష్టితో సేకరించే అలవాటు బ్రిటిష్‌ వారు దేశం విడిచిపోయిన తరువాతే ఆరంభమయింది. ఒక సమూహమంతా కలసి నిధిని సృష్టించడం, దానితో ఆ వర్గం మొత్తం ఆర్థికంగా పురోగమించడం కూడా మన సమాజంలో ఉంది. ఇందుకు దక్షిణ తమిళనాడును ఉదాహరణగా తీసుకోవచ్చు. ఈ నిధి సేకరణకీ, దానిని ఒక వర్గం అభివృద్ధికి వినియో గించడం అనే విధానం ఒక దేవత సాక్షిగా మాత్రమే జరుగుతోంది. ఆమే అమ్మ దేవత. 70 ఏళ్ల క్రితం ఆ వర్గం ఆర్థికంగా బాగా వెనుకబడి ఉండేది. ఇప్పుడు చాలా పురోగమించింది. చాలాకాలం క్రితం ఆ గ్రామం మొత్తం అమ్మతల్లి విగ్రహం ముందు ప్రమాణం చేశారు. తాము సంపాదించే ప్రతి రూపాయిలోను పావలా వంతున జమ చేయాలి. కొద్దికాలం గడిచిన తరువాత ఎవరు వ్యాపారం చేయదలిచినా ఆ ఉమ్మడి నిధి నుంచి డబ్బులు తీసి ఇచ్చారు. ఇప్పుడు అక్కడ వ్యాపారం మూడు పువ్వులు ఆరు కాయలుగా వృద్ధి చెందింది. తరువాత ప్రతి గ్రామం ఇదే ఆరంభించింది. నేటికి దక్షిణ తమిళనాడు చిల్లర వర్తకంలో అగ్రస్థానం సంపాదించడం వెనుక ఉన్న కారణం అమ్మ దేవత. శివకాశిలో బాణసంచా పరిశ్రమ వృద్ధి చెందడానికి కూడా ఇలాంటి సంప్రదాయమే కారణం. అక్కడ దీనిని మఘమాయి అంటారు. పశ్చిమ తమిళ నాడులో ఇంకొక విధంగా ఉమ్మడి నిధిని పెంపొందించుకున్నారు. అది చూడడానికి చిట్‌ఫండ్‌ వ్యాపారంలాగే ఉంటుంది. కానీ అక్కడ ఎవరు ఎక్కువ పాడితే వారికి డబ్బు ఇచ్చే పద్ధతి నడవదు. ఒక నెల ఒక కుటుంబం ముందుగా చెప్పి తీసుకుంటుంది. ప్రతి నెల చిట్‌ఫండ్‌ సభ్యుల సమావేశానికి అంతా వస్తారు. కుటుంబాలు కూడా వస్తాయి. అందరి ముందు ముందుగా చెప్పిన కుటుంబానికి డబ్బు అందిస్తారు. అంతా కొద్దిసేపు మాట్లాడుకుని వెళ్లిపోతారు. తద్వారా సమైక్యత కూడా పెరిగింది.


అతిథిదేవో భవ!

ముంబై నగరం మీద ముష్కరులు దాడి చేసినప్పుడు (26/11) జరిగిన రెండు ఘటనలు చాలామంది దృష్టికి రాలేదు. ఇవి తాజ్‌ హోటల్‌లో జరిగాయి. ఆ సమయంలో అక్కడ ఉండిపోయిన భారతీయ, అంతర్జాతీయ అతిథులను రక్షించడానికి జరిగిన ప్రయత్నం అద్భుతమైనది. వీటిని హార్వార్డ్‌ బిజినెస్‌ స్కూల్‌కి చెందిన బృందం అక్కడకు వచ్చి ఇంటర్వ్యూలు చేసినప్పుడు ఇవి వెలుగులోకి వచ్చాయి. హార్వార్డ్‌ బృందమే అయినప్పటికి ఆ అధ్యయనాన్ని ప్రచురించినప్పుడు ఒక మంచి శీర్షిక పెట్టారు. అది పూర్తిగా భారతీయను ప్రతిబింబిస్తుంది.

రాత్రి తొమ్మిదిన్నర ప్రాంతం. తాజ్‌ హోటల్‌ రెండో అంతస్తులో ఒక వీడ్కోలు కార్యక్రమం జరుగుతోంది. ఆ హాలు మేనేజర్‌ మల్లిక. ఆమె వయసు 24 మాత్రమే. అప్పుడే బయట కాల్పులు వినిపించాయి. ఆమె గొప్ప సమయస్ఫూర్తితో వెంటనే హాలులో ఉన్న దీపాలన్నీ ఆర్పేసి, అతిథులందరినీ కుర్చీలు, టేబుళ్ల కింద నక్కి ఉండవలసిందని చెప్పింది. ఇంకొకమాట కూడా చెప్పింది. భార్య, భర్త ఒకేచోట ఉండవద్దు. అలా చేస్తే నష్టాన్ని కొంచెం తగ్గించుకోవచ్చునని చెప్పింది. ఉదయానికి అక్కడి వరకు పరిస్థితి కొంత మెరుగ్గా ఉంది. ఒక కిటికీ నుంచి నిచ్చెన వేయించి మొత్తం అందరినీ ఆమె కిందకి దింపించింది. చివరిగా తాను దిగింది.

మరొక దుర్ఘటన. ఇది ఆరో అంతస్తులో జరిగింది. తాజ్‌ జనరల్‌ మేనేజర్‌ కరమ్‌వీర్‌ సింగ్‌ కుటుంబంతో (భార్య, ఇద్దరు చిన్న చిన్న పిల్లలు) ఆరో అంతస్తులో ఉన్నాడు. ఏదో పని మీద బయటకు వెళ్లాడు. అప్పుడే కాల్పుల సంగతి తెలిసింది. వెంటనే వచ్చి పరిరక్షణ చర్యల బాధ్యత స్వీకరించారాయన. కానీఅర్థరాత్రికి తెలిసింది, తాను ఆరో అంతస్తుకు వెళ్లడం సాధ్యం కాదని! ఎందుకంటే ఆ అంతస్తు మొత్తం దగ్ధమైంది. అయినా ఆయన లోపల ఉన్న వారిని రక్షించే బాధ్యతలోనే కొనసాగాడు. మరునాడు భార్య, పిల్లలు చనిపోయిన సంగతిని ఇంటికి సమాచారం పంపారాయన.

ఇంతకీ హార్వార్డ్‌ బృందం ఈ ఇంటర్వ్యూలతో కూడిన అధ్యయనానికి పెట్టిన పేరు ‘అతిథిదేవో భవ’. ఇది పూర్తిగా భారతీయమైన విలువ.


సామాజిక నిధి విధానం, నమ్మకం

కోయంబత్తూరు ప్రాంతంలోనే తిరుప్పూర్‌ అనే గ్రామం ఉంది. నిజానికి అదొక గ్రామ సముదాయం. పక్కన ఉన్న కర్ణాటక, ఆంధ్ర, కేరళ, తెలంగాణ రాష్ట్రాలలో మహిళలంతా కొనుగోలు చేసే మంగళసూత్రం అక్కడ ఒక్కచోటే తయారవుతుంది. కేవలం కుటీర పరిశ్రమ అల్లిక పరిశ్రమకు ఇప్పుడు అంతర్జాతీయ ఖ్యాతి పొందింది. ఇదంతా కూడా కలసికట్టుగా, తామంతా ఒక్కటే అన్న భావన కారణంగా జరిగిన వ్యాపార వృద్ధి. సామాజిక నిధి అనే మరొక పద్ధతి కూడా భారతదేశంలో చాలా చోట్ల కనిపిస్తుంది. దీని నుంచి అవసరమైన వారికి డబ్బులు ఇచ్చి వ్యాపారం కోసం సహకరిస్తారు. ఆఖరికి 2001లో ప్రపంచ బ్యాంక్‌ విడుదల చేసిన అభివృద్ధి నివేదికలో ఈ సామాజిక నిధి గురించి ప్రస్తావించింది. భారత ఆర్థిక వ్యవస్థ నిలకడగా సాగడానికి కారణం కూడా ఇదేనని ఆ నివేదిక వెల్లడించింది. తిరుప్పూర్‌ అభివృద్ధికి కీలకం ఇదే. 1985 వరకు దీని గురించి పెద్దగా ఎవరికీ తెలియదు. అప్పుడు ఆ ప్రాంతం నుంచి జరిగిన ఎగుమతుల విలువ రూ. 15 కోట్లు. ఇవాళ అక్కడ నుంచి జరుగుతున్న ఎగుమతుల విలువ రూ. 35,000 కోట్లు. అల్లిక పరిశ్రమకు సంబంధించి భారత రాజధాని ఏదీ అంటే తిరుప్పూరు పేరే చెప్పాలి. చాలా సాధారణమైన మనుషులు ఈ వ్యాపారం సాగిస్తున్నారు. దేశం నుంచి ఎగుమతి అవుతున్న అల్లిక బట్టలలో 45 శాతం ఇక్కడి నుంచే వెళుతున్నాయి. స్విట్జర్లాండ్‌, ఇటలీలకు కూడా అల్లిక దుస్తుల ఎగుమతిలో, జౌళి ఉత్పత్తులలో పేరుంది. కానీ తిరుప్పూరు దుస్తులు చవక. ఇదెలా సాధ్యమైందో తెలుసుకోవడానికి ఒక దశాబ్దం క్రితం ఇద్దరు అమెరికా ప్రొఫెసర్లు వచ్చారు. వారికి ఒక వింత వాస్తవం తెలిసింది. అక్కడ పెట్టుబడి అంతా నమ్మకంతోను, చుట్టరికాలతోను వస్తోంది. ఒక వ్యక్తి తాను అల్లిక దుస్తుల వ్యాపారం ప్రారంభించడానికి తన బంధువు లేదా తెలిసిన వ్యక్తి దగ్గర అప్పు తెస్తాడు. బ్యాంకుకు వెళ్లడం వల్ల బాగా ఆలస్యమవుతుంది. మొదటిసారి ఇచ్చిన రుణానికి ఆ బంధువు లేదా తెలిసిన వ్యక్తి వడ్డీ తీసుకోడు. దీనితో వస్తువులు తక్కువ ధరతో ఉత్పత్తి అవుతాయి. ఈ విధానం వల్ల సామాజిక బంధం బలపడుతుంది. తరువాత ఎప్పుడు ఇతరులకు అవసరం పడ్డా రుణాలు తీసుకున్నవారు ఇచ్చినవారిని ఆదుకోవాలి. భారతీయ ఆర్థిక వ్యవస్థ నిలకడగా ఉండడానికి కారణం కూడా ఇలాంటి సామాజిక, సాంస్కృతిక బంధమే. ఏడు దశాబ్దాల క్రితం భారత్‌ ఎంతో పేద దేశం. ఇప్పుడు ఎంతో పురోగమించింది. దీనికి ఇక్కడి ఆర్థిక చరిత్ర, సామాజిక విశ్వాసాలే కారణం.

దేశం ఆర్థికంగా పురోగమించాలంటే దేశీయమైన ఆలోచనలు, పంథాలు నాశనం కావాలని చాలామంది పాశ్చాత్య మేధావులు చెప్పారు. అది మనం కూడా నమ్మాం. కానీ అది ఎంతో కాలం సాగలేదు. 1950లో ఐక్య రాజ్య సమితి కూడా ఒక తీర్మానం చేసింది. ఒక దేశం ఆర్థికాభివృద్ధి సాధించాలంటే, సొంత సంస్కృతిని ధ్వంసం చేయాలి అన్నదే ఆ తీర్మానం సారాంశం. కానీ 2008 ప్రపంచ మాంద్యం వాళ్ల కళ్లు తెరిపించింది. మొత్తం ప్రపంచం ఆలోచనను కూడా మార్చింది. 2009-2010 ఆర్థిక సంవత్సరంలో ఐక్యరాజ్య సమితి తన పూర్వ వైఖరికి పూర్తి విరుద్ధమైన ప్రకటన ఇచ్చింది. దేశీయమైన సంస్కృతి, జీవనం ఆర్థిక వ్యవస్థల పురోభివృద్ధికి దోహదపడతాయని చెప్పింది. ఇదెలాగో, దాని క్రమం ఏమిటో కూడా తెలుసుకోవాలి. ఆర్థిక వ్యవస్థను పాలన గాడిలో పెడుతుంది. సేద్యం అందులో ప్రధానమైనది. ఆర్థిక వ్యవస్థకు మూలం అక్కడి సమాజాలు. పాలకులనీ, పాలితులనీ, సేద్యాన్నీ ప్రభావితం చేసేది సంస్కృతి. అందుకే అర్థశాస్త్రాన్ని జీవన విధానంలో భాగంగానే చూడాలి తప్ప, వేరొక పాయగా భావించరాదు.

‘శాస్త్ర’ విశ్వవిద్యాలయం ఆచార్యులు కనగ సభాపతి హైదరాబాద్‌లో ఇచ్చిన ప్రసంగం నుంచి..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *