జీవనస్రవంతి -30

జీవనస్రవంతి -30

: జరిగిన కథ :

పెద్ద ఇంట్లోకి వెళ్లిన తరువాత శ్రీ జననీ ఫుడ్స్‌ వ్యాపారం మరింత పెరిగింది. తన పెళ్లి గురించి తల్లి అడిగితే ఇప్పుడే కాదన్నాడు జీవన్‌. రోజూ వ్యాహ్యాళికి వెళుతున్న జీవన్‌కి ఆ ప్రదేశంలో ‘దెయ్యాలకొంప’గా పేరుపడిన పాత భవనాన్ని కొనాలనే ఆలోచన వచ్చింది. వెంటనే పనులు ప్రారంభించాడు. ఆ దెయ్యాల భవనం కొనడం గురించి మీనాక్షి ఆందోళన చెందింది. హనుమత్‌ రక్ష రేకు కట్టించమంది. జీవన్‌ దెయ్యాలను పోగొట్టే మంత్రగాడిని పిలిపించాడు. మంత్రగాడు సీసాలోకి దెయ్యాలను రప్పించి నట్లుగా చూపించి, ఆ సీసాను నదిలో పారేసి, ఇక నిశ్చింతగా ఉండమన్నాడు. తరువాత ఇంటిని బాగుచేయించి, వైభవంగా గృహప్రవేశం చేశారు మీనాక్షి, జీవన్‌, ఇతర శ్రీ జననీ ఫుడ్స్‌ బృందం. వ్యాపారం మరింత పెరిగింది. జీవన్‌కి పై చదువు చదవాలనే కోరిక పుట్టింది.

ఇక చదవండి..

ఆ కోరిక ఏనాటినుండో అతని మనసులో ఉన్నా, పరిస్థితులు కలిసిరాక నిద్రాణమై ఉండి పోయింది. ‘పై చదువులు చదవాలి’ అన్న అతని ఆశకు జీవం పోసింది ఎంతో మెరుగుపడిన ప్రస్తుత స్థితి. కాని ఇప్పుడు ‘శ్రీ జననీ’కి తానొక్కడే ఆఫీస్‌ బేరర్‌ కావడంతో తీరికలేని పని ఉంటోరది తనకి. పై చదువులు చదవాలంటే ఆఫీసు పని విషయంలో తనకు కొంత వెసులుబాటు ఉండాలి. దానికోసం తను ఏం చెయ్యాలా? అని ఆలోచించసాగాడు జీవన్‌.

————

స్వంత ఇంటికి వచ్చాక జీవన్‌ ఇంట్లో ఫోన్‌ పెట్టించాడు. దానితో చీటికీ మాటికీ కిరణ్‌ టెలిఫోన్‌ బూతుకి వెళ్లవలసిన అవసరం తప్పిపోయింది. కాని దానివల్ల కిరణ్‌ రాబడి కొంత పడిపోయింది. అది చాలక సెల్‌ ఫోన్‌ రావడంతో అసలు టెలిఫోన్‌ బూత్‌ అవసరమే కనిపించడం మానేసింది. కిరణ్‌ మళ్లీ నిరుద్యోగుల జాబితాలో పడ్డాడు. ఆపై ‘పులిమీద పుట్ర’ అన్నట్లుగా మరో ఇబ్బంది కూడా వచ్చింది కిరణ్‌కి – అది అతని పెళ్లి!

ఆ రోజు కిరణ్‌.. శుభలేఖ ఒకటి తెచ్చి జీవన్‌ చేతిలో ఉంచాడు.

అది చదివి ఆశ్చర్యంతో కిరణ్‌ వైపు చూసి ‘ఇది నిజమేనా’ అని అడిగాడు జీవన్‌.

ఉసూరుమన్నాడు కిరణ్‌. ‘నిజమేరా. అసలే రాగి కాణీ సంపాదన లేదని నేనేడుస్తూంటే, మా వాళ్లు నా పెళ్లి తలబెట్టారు. ‘తా దూర కంతలేదు, మెడకొక డోలుట!’ అతని కంఠస్వరం దుఃఖంతో బరువెక్కింది.

‘ఇప్పుడప్పుడే పెళ్లి వద్దని చెప్పితే సరిపోయేదిగా.. దానికింత ఏడుపెరదుకు’ అన్నాడు జీవన్‌.

‘నేనెంత మొత్తుకున్నా ఎవరూ పట్టించుకోడం లేదు. కొన్నాళ్లు ఆగమన్నా ఆగేలా లేరు. అనుకున్న ముహూర్తానికే ఈ పెళ్లి అయ్యితీరాలిట!’ ఏడుపు ముఖం పెట్టుకుని అన్నాడు కిరణ్‌.

జీవన్‌ ఆలోచనలో పడ్డాడు. అదేమీ చూసుకో కుండా తన ధోరణిలో తాను చెప్పుకురటూ పోయాడు కిరణ్‌. ‘మా అమ్మమ్మ మంచం పట్టింది. ఆమె చూడా లంటే ఈ పెళ్లి ఎంత త్వరగా జరిగితే అంత మంచిదిట. వాళ్ల అమ్మ చూస్తూండగా తన కూతురు పెళ్లి జరగాలని మా మామయ్య ఆరాటం, దానికి వత్తాసు మా అమ్మానాన్నలు. నా ఖర్మకొద్దీ మామయ్యకు కూతురు పుట్టగానే అందరూ కిన్నూగాడికి పెళ్లాం పుట్టింది – అన్నారుట! ఆ మాట పట్టుకుని కూర్చుంది కాబోలు, సుమతి కూడా నా కొంపముంచింది. ‘బావకు కాలు ఔడైనా ఫరవాలేదు, మనసు ఔడు కాదు కదా! నేను బావనే పెళ్లాడుతాను’ అంటూ పట్టుపట్టిరదిట! ఇంక మావాళ్లు నామాట పట్టించుకోడం మానేశారు. ముహూర్తం పెట్టి, శుభలేఖలు అచ్చుగుద్దించేశారు. అసలే, ఎన్నేళ్లు గడిచినా నాన్నకు నన్ను పోషించక తప్పడం లేదని నేనేడుస్తూంటే, ఇకనుండీ నన్నేకాదు, నా సంసారాన్ని కూడా నాన్నే పోషించాలి కదా! తలుచుకుంటే చాలు నాకు ఒంటిమీద తేళ్లూ, జెర్రులూ పాకుతున్నట్లురది, పెళ్లన్న ఆనందమేలేదు ఎక్కడా! దిక్కుతోచక కుడితిలోపడ్డ ఎలకలా కొట్టుకుంటున్నా’ అన్నాడు.

కుర్చీలో నిఠారుగా కూర్చుని, ‘ఒరేయ్‌ కిరణ్‌ ! నాకో గొప్ప ఐడియా వచ్చింది, విను. ఒక ఐడియా మన జీవితాన్నే మార్చేస్తుంది, అంటారు కదా!..’

‘ఎటూ తోచక నేనేడుస్తూరటే వీడిలా ఐడియా అంటాడేమిటి! అసలు వీడు నా గోడు విన్నాడా, లేదా’ అని మనసులో అనుకుంటూ తెల్లబోయి చూశాడు కిరణ్‌ జీవన్‌ వైపు.

‘ఏమిటలా చూస్తున్నావు? నీకిష్టమైతేనే – బలవంతమేమీ లేదు. శీఘ్రం వచ్చి శ్రీ జననీ కుటుంబంలో చేరిపో. నువ్వు వచ్చి చేరితే నువ్వూ, అమ్మా, నేనూ పార్టనర్లమౌదాము. వచ్చిన దాంట్లో ముందుగా ఖర్చులకు పోను, ఆపై 2% తాతయ్య పేరుమీద జరిగే ధర్మకార్యాలకు మినహాయించి మిగిలినది మనం ముగ్గురం సమంగా పంచు కుందాము. నేను ప్రొప్రైటర్ని, అమ్మ టెక్నికల్‌ మేనేజర్‌, నువ్వు అడ్మినిస్ట్రేటర్‌! ఎలా ఉరది నా ఐడియా?’

కిరణ్‌ చలించిపోయాడు. ‘జీవన్‌’ అంటూ ఒక కేక పెట్టి మిత్రుణ్ణి గాఢరగా కౌగిలించుకున్నాడు. ‘ఏ ఫ్రండ్‌ ఇన్‌ నీడ్‌ ఈజ్‌ ఏ ఫ్రండ్‌ ఇన్‌ డీడ్‌’ అన్నాడు కళ్ల నిండుగా ఆనందబాష్పాలతో.

‘నువ్వు చెప్పిన సూక్తి అక్షరాలా నిజం! ఏ ఫ్రండ్‌ ఇన్‌ నీడ్‌ ఈజ్‌ ఏ ఫ్రండ్‌ ఇన్‌ డీడ్‌! ఒకసారి గుర్తు చేసుకో! అనాథలుగా మా అమ్మా నేనూ ఈ ఊరుకి వచ్చినప్పుడు మీ కుటుంబం మమ్మల్ని ఎంతగా ఆదుకుందో నేనెలా మర్చిపోగలను! మా అమ్మ యాజులుగారి ఇంటికి వంట చెయ్యడానికి వెళ్లినప్పుడు నన్ను మీ అమ్మ నీతోపాటుగా పెంచి, బడికి పంపి చదివిరచింది – అన్నది మరుపొచ్చే విషయమా! సరే, నువ్వొచ్చి పనిలో చేరాక, నేను వెళ్లి నైట్‌ కాలేజీలో చేరుతా, నాకింకా చదువు కోవాలని ఉంది. ఎంత త్వరగా నువ్వొచ్చి చేరితే అంత త్వరగా నా పనిభారం తగ్గి, చదువుకోడానికి సమయం చిక్కుతుంది’ అంటూ జీవన్‌ చిరునవ్వు నవ్వుతూ కిరణ్‌ వైపు చూశాడు.

‘కతజ్ఞతని ‘బేక్‌ వర్డు వర్చ్యూ’ అంటారు. వెనక ఎప్పుడో జరిగిన విషయాలు ఎంతమందికి గుర్తుంటాయి చెప్పు! నిజం చెప్పాలంటే నువ్వు నన్ను సరైన సమయంలో ఆదుకున్నావు. ధన్యుణ్ణి! నీ ఋణం..’

కిరణ్‌ నోరు మూసేశాడు జీవన్‌ తన చేత్తో. ‘ఆపు! ఇంకొక్కమాట కూడా మాట్లాడొద్దు. మనమిలా ఒకరిని గురించి ఒకరం చెప్పుకుంటూపోతే విన్నవాళ్లు ‘పరస్పర డబ్బా’ అంటూ నవ్విపోగలరు’ అంటూ నవ్వాడు జీవన్‌. శ్రుతి కలిపి తనూ నవ్వాడు కిరణ్‌.

కిరణ్‌ మిత్రుని రెండు చేతులూ పట్టుకుని, ‘థాంక్స్‌రా జీవా! సరైన సమయంలో సరైన సహాయం చేసి, నన్ను నవ్వులపాలవ్వకురడా కాపాడి పుణ్యం కట్టుకున్నావు. నేను సుమతి ఎన్నిజన్మలెత్తినా నీ రు…’

మళ్లీ జీవన్‌ కిరణ్‌ని మాట పూర్తిచెయ్యనివ్వలేదు. ‘ఎవరికి ఎవరు రుణపడి ఉన్నారో తరవాత తీరికగా లెక్క కడదారలే. ప్రస్తతం తీరిక లేదు. చెయ్యాల్సిన పనులు చాలా ఉన్నాయి. నీ వీలునుబట్టి వచ్చి పనిలో జేరు. నీ మేనేజిమెంటులో శ్రీ జనని బాగా అభివద్ధి లోకి వస్తుందన్న నమ్మకం నాకురది’ అంటూ మిత్రుని భుజం చుట్టూ చెయ్యేసి వీథిగుమ్మం వరకూ సాగనంపాడు జీవన్‌. ఇద్దరూ సంతోషంగా చెయ్యీ చెయ్యీ కలుపుకుని వీడ్కోలు చెప్పుకున్నారు.

————

కిరణ్‌ పెళ్లి క్లుప్తంగా గుళ్లో జరిగిపోయింది, ముసలావిడ కన్నుల పండువుగా. మనుమల పెళ్లి వేడుకలు చూసి ఆమె చాలా ఆనందిరచింది. మనుగుడుపులు అవ్వగానే వచ్చి కిరణ్‌ ‘శ్రీ జననీ’లో మేనేజరుగా చేరాడు.

జీవన్‌ శ్రీ జననీ ఆఫీసు పని చాలావరకు కిరణ్‌కి అప్పగించి, తన దష్టిని చదువు మీదికి మళ్లించాడు. రాత్రి కాలేజిలో ఎం.సి.ఎ. కోర్సులో చేరిపోయాడు. తను కోరుకున్నట్లుగానే డాబామీద, తంగేడు చెట్టు నీడన కూర్చుని సంతోషంగా చదువు కుంటున్నాడు. సీజన్‌ రాగానే విరబూసిన తంగేడుచెట్టు, అతని కషిని మెచ్చుకుంటున్న దానిలా, అతని తలపై ఉండుండీ పూలు రాలుస్తోరది. అతనికి చదువు మీదున్న శ్రద్ధను ప్రశంసిస్తున్నట్లుగా అల్లంత దూరంలో ఉన్న కష్ణా నదిలోని చిరు అలలు మర్మర ధ్వనులు చేస్తున్నాయి. చెట్టుపైన వాలిన పిట్టలు కూడా అతనికి దీక్షాభంగం కాకూడదని కాబోలు గట్టిగా కుయ్యడం మానేశాయి. అలా ఆ డాబా మీద కుర్చీ వేసుకుని కూర్చుని, జీవన్‌ శ్రద్ధాభక్తులు ఉట్టిపడేలా, మనసు పెట్టి అంకితభావంతో చదువుకోసాగాడు. కష్ణా నదిపై నుండి వస్తున్న చల్లని నీటిగాలి అతనికి శ్రమన్నది తెలియనీకుండా చేస్తోంది.

ఒకరోజు అకస్మాత్తుగా యాజులుగారి దగ్గరనుండి ఉత్తరం వచ్చింది, త్వరలోనే తాము తిరిగి వస్తున్నామనీ, ఇంటిని శుభ్రర చేయించి ఉంచమనీ, ఏరోజున అక్కడ దిగేదీ తరువాత తెలియజేస్తామనీ రాశారు. వాళ్లు వెళ్లి ఏడాదికి పైనే అయ్యింది. ఎప్పటికప్పుడు తమ వీసా గడువు పెంచుకుంటూ, మళ్లీ వెళ్లేది ఎన్నాళ్లకోనని, పిల్లల దగ్గర తనివితీరా ఉండి మరీ వస్తున్నారు వాళ్లు. జీవన్‌ ఆ ఉత్తరం తను చదివి తల్లికి ఇచ్చాడు చదవమని.

ఈ మధ్యకాలంలో ఆ తల్లీ కొడుకుల జీవితాలలో ఎన్ని మార్పులు వచ్చాయో వాళ్లకి తెలియదు. ఎప్పటిలాగే మీనాక్షి వచ్చి తమకు వండి పెడుతుందని అనుకుంటూ ఉండివుంటారు. అది తలుచుకోగానే మీనాక్షి గుండె వేగం పెరిగింది. ఆదిదరపతుల్లా కష్టసమయంలో తనను ఆదుకున్న యాజులుగారినీ, రాజ్యలక్ష్మిగారిని తను ఎలా కాదనగలదు? అలాగని ఇప్పుడిప్పుడే వద్ధిలోకి వస్తున్న శ్రీ జననిని విడిచి వెళ్ళడం మాత్రం ఎలా పొసగుతుంది! ఈ పరిస్థితి ఆమెను అయోమయంలోకి నెట్టి, తలనొప్పిగా తయారయ్యింది.

దిగులు నిండిన తల్లి ముఖం చూడగానే ఆమెను భయపెడుతున్న సందిగ్ధ పరిస్థితి ఏమిటో జీవన్‌కి అర్థమయ్యింది. వెంటనే ఒక పరిష్కారమార్గం అతని మనసులో మెదిలింది..

‘అమ్మా! మనం సైడ్‌ బిజినేస్‌గా కేటరింగ్‌ మొదలుపెడదామా?’ సంతోషంతో అతని ముఖం వికసించింది. ‘తగిన వాళ్ళను నలుగుర్ని చేర్చుకుని వంట వండించి..’

కొడుకుని మాట పూర్తిచెయ్యనివ్వలేదు మీనాక్షి. ‘అబ్బ! ఇక ఆపరా బాబూ! అసలే ఏం చెయ్యాలో తోచక నేను కొట్టుకుంటూరటే మధ్యలో ఈ గోలేమిటి’ అంటూ కొడుకు మీద విసుక్కుంది.

మాటలాపి తల్లివైపు చూశాడు జీవన్‌ ఆశ్చర్యంగా..

‘నువ్వు యాజులు తాతయ్యగారు రాసిన ఉత్తరం చదవలేదా? తాతయ్యగారు, అమ్మమ్మగారు అమెరికానుండి త్వరలోనే వస్తున్నారు – అన్నది తెలుస్తోరదా నీకు’ అని అడిగింది కొడుకుని మీనాక్షి.

”తెలుసమ్మా, అదేకదా ఇప్పుడు నా బాధ! నువ్విప్పుడు వెనకటిలా వాళ్లింటికి వెళ్లడం కుదరదు కదా! అందుకే దానికొక ప్రత్యమ్నాయం ఆలోచించా. మనం కేటరింగ్‌ మొదలుపెట్టి, ఉదయం కాఫీ, టిఫిను, పన్నెండున్నరకల్లా భోజనం, సాయంకాలం నాలుగుకి టీ, ఏదో చిన్న స్నాకు, రాత్రికి గోధుమ రొట్టెలు, కూర సప్లై చెయ్యడం మొదలుపెట్టామనుకో – ఎలా ఉంటుంది? అలా మనం ఇళ్లకు సప్లై చెయ్యడం మొదలుపెడితే చాలామందికి ఎంతో సౌకర్యంగా ఉంటుంది కదా.. ఇకపోతే, ఇంట్లో వంట పెట్టకుండా, మన కేటరర్సు వండిన భోజనమే యాజులు తాతయ్యగారి ఇంటికి కూడా సప్లై చెయ్యవచ్చు. మధ్యాహ్నం భోజనంతో నువ్వు వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లి, వాళ్లకి వడ్డించి, కాసేపు వాళ్లతో కబుర్లు చెప్పి, వాళ్లు భోజనం చేసి విశ్రమించాక తిరిగివస్తే బాగుంటుంది. నేనుకూడా వారానికి ఒకసారి వెళ్లి, వాళ్లకి ఏమి కావాలో కనుక్కుని, అన్నీ తెచ్చి ఇచ్చి వస్తూంటా. ఈ లోగా ఏమి కావలసి వచ్చినా ఔట్‌ హౌస్‌లో ఉంటున్న వెంకటేశు మామ చూసు కుంటాడు. ఇప్పుడు మనుమలు కూడా లేరేమో, వాళ్లని దిగులు పడనీకుండా మనమే చూసుకోవాలి. వాళ్లు మనకు చేసిన సాయానికి మనం వాళ్లకి ఆపాటి గౌరవం ఇవ్వడం బాగుంటుందమ్మా’ అన్నాడు జీవన్‌.

అంతా విన్నాక మీనాక్షి చాలా సంతోషించి కొడుకుని మెచ్చుకుంది, ‘ఓరి నీ ఇల్లు బంగారం గానూ! అందరికీ మేలు జరిగేలా ఎంత చక్కగా ఆలోచించావురా’ అంటూ.

‘ఈ ఏర్పాటు నీకు నచ్చిరది కదూ! కొంచెం శ్రమనిపించినా నువ్వు వెళ్లిరావడమే బాగురటురదని పిస్తోరదమ్మా!’

‘నువ్వు ఆలోచించి ప్లాన్‌ చెయ్యడమూ, అది నాకు నచ్చకపోవడమూ కూడానా! నీ ప్లానుకి తిరుగులేదురా అబ్బీ’ అంది మీనాక్షి మురిసిపోతూ.

రోజురోజుకీ మరింత అపురూపంగా కనిపిస్తు న్నాడు ఆమెకు తన కొడుకు.

‘అమ్మా! మరోమాటకూడా చెప్పాలి నీకు, మన ఊళ్లో ఇలా కేటరింగ్‌ సర్వీస్‌ పెట్టిన మొదటివాళ్లం మనమే ఔతాం, తెలుసా! ¬మ్‌ డెలివరీ చేశామంటే మన జగన్నాథం తాతయ్యగారిలాంటి ఒంటరి బ్రతుకు బతికేవాళ్లకి కూడా మేలు జరుగుతుంది. వాళ్లు అన్నానికి కూడా ముఖంవాచి పోవలసిన పని ఉండదు. అలాంటి ఒక్క వద్ధునికి సాయపడగలిగినా మన జన్మ ధన్యమే కదమ్మా!’

‘ఐతే రేపే పని మొదలుపెట్టాలి, వ్యవధి ఆట్టే లేదనిపిస్తోంది. తాతయ్యగారు, అమ్మమ్మ ఈ గడ్డమీద కాలు మోపేలోగా అన్నీ రెడీ అయిపోవాలి’ అంది మీనాక్షి.

‘ఔను. రేపే మనుష్యులను పిలిపించి, ఔట్‌ హౌస్‌ని రిపేర్‌ చేయించి, కిచన్‌గా మార్పించు. పనిలో పనిగా కిచన్‌కి కావలసిన పాత్ర సామగ్రీ, పచారీ సామానులు వగైరాలన్నీ రాసుకుని తెప్పించు. ఈ కిచెన్‌ అజమాయిషీ మన కిరణ్‌ భార్య సుమతికి ఇద్దాం. మొన్నొక రోజు సుమతి, ‘అన్నా! బోరుకొడు తోంది, నాక్కూడా ఏదైనా పని ఇప్పించకూడదూ’ అని అడిగింది. ఈ పనికి తప్పకుండా ఒప్పు కుంటుంది. రేపే పిలిపించు, నీకు పనిలో తోడుగా ఉంటుంది.

‘సరే, సరే! గొప్పగా ఉరది నీ ప్లాను’ అంటూ ఆమోదముద్ర వేసింది మీనాక్షి.

————

రోజులు ఏ ఒడిదుడుకులూ లేకుండా చక్కగా సాగిపోతున్నాయి. యాజులు దంపతులిద్దరూ కూడా మీనాక్షీ జీవన్‌లు సాధించిన అభివద్ధికి సంతో షించారు. ఉభయతారకంగా జీవన్‌ చేసిన ఏర్పాటుకి మెచ్చుకున్నారు. చేతిలో ఉన్న పని పక్కనపెట్టి, పన్నెండయ్యేసరికి కేరేజి తీసుకుని యాజులు దంపతులకు భోజనం పెట్టి రావడానికి ఆటోలో బయలుదేరుతుంది మీనాక్షి. మధ్యమధ్య జీవన్‌ చదువు పక్కనపెట్టి వెళ్లి యాజులుగారి యోగక్షేమాలు కనుక్కుని వస్తున్నాడు. జీవన్‌ పర్యవేక్షణలో యాజులు గారి దినచర్య సంతప్తికరంగా సాగిపోతోంది.

ఉన్నట్టుండి మీనాక్షికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. ‘జీవా! ఈనాటి మన ఈ అభివద్ధికి, జగన్నాథం తాతయ్య మనమీద చూపించిన అభిమానమే కదురా మూలం’ అంది ఉపోద్ఘాతంగా.

ఏదో పుస్తకం చదువుకుంటున్న జీవన్‌ ఆ పుస్తకంలోరచి తల పైకెత్తకుండానే, ‘ఔనమ్మా! అందుకు సందేహమా’ అన్నాడు. వెంటనే పుస్తకం మూసి పక్కనపెట్టి, ‘ఏమిటమ్మా! ఇప్పటి వరకూ మనం తాతయ్య చారిటీ ఫండ్‌ 2% ఇస్తున్నాము. దానిని పెంచుదామంటావా? ఫరవాలేదు, మనకి లాభాలు బాగానే వస్తున్నాయి. 5% చేద్దాం’ అన్నాడు.

‘నీకు ఏం చెయ్యడం బాగుంటుందనిపిస్తే అది చెయ్యి. ఆ లావాదేవీలన్నీ నాకేం తెలుస్తాయి.. నేను చెప్పబోయేది తాతయ్య ఉంగరాన్ని గురించి. నాకది వెనక్కి తెచ్చుకుంటే మంచిదనిపిస్తోరదిరా. బ్యాంకులో డబ్బు ఎంతుందో ఒకసారి లెక్క చూడు’ అంది.

తల్లి ఉంగరం గురించి చెప్పగానే ఆశ్చర్య పోయాడు జీవన్‌.

‘అలాగేనమ్మా! నాకూ అదే ఆలోచన ఉంది. అది ఉంగరం కాదు, తాతయ్య మనకిచ్చిన వరం! బ్యాంక్‌లో డబ్బు ఉందమ్మా, అది సరిపోతుంది. రేపే చగన్‌లాల్‌ దగ్గరకు వెళతా. దాన్ని మనం విడిచిపెట్టి అప్పుడే సంవత్సరం దాటింది. ఇప్పుడది ఎక్కడుందో!’

‘తాతయ్య అంటూండే మాట నీకు జ్ఞాపక ముందా! ‘ప్రాప్తమున్న వస్తువు నట్టేట్లో పడ్డా నట్టిరటికి వస్తుంది’ అంటారాయన. అది గుర్తు చేసుకో. నీ ప్రయత్నం నువ్వు చెయ్యి, ఆపైన అంతా ఆ భగవంతుడి దయ!’ అంది.

(ఇంకా ఉంది)

–  వెంపటి హేమ (కలికి)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *