జీవనస్రవంతి -24

జీవనస్రవంతి -24

: జరిగిన కథ :

కనబడకుండాపోయిన ఉంగరం వెతికి జగన్నాథంగారి వేలికి తొడిగింది మీనాక్షి. ఆయన మిత్రులు వచ్చి మీనాక్షి వంట తిని బాగుందని, వీళ్లని వదులుకోవద్దని చెపుతారు. జీవన్‌ కంప్యూటర్‌ కోర్సు చెయ్యాలని అనుకున్నాడు. కొన్నాళ్లకి జగన్నాథం గారింటికి ఆయన కొడుకు రఘు, కోడలు రజనీ, మనుమరాలు స్రవంతి, మనుమడు రవి వచ్చారు. మాటల్లో రఘు, రజనీలకు తనంటే ఇష్టం లేదని తెలుసుకున్నాడు జీవన్‌. ఆ రాత్రి డైనింగ్‌ టేబుల్‌ దగ్గర జగన్నాథంగారు తన పక్కన కూర్చున్న స్రవంతిని లేపి, అది జీవన్‌ కూర్చునే సీటని, ఎవరి చోటులో వాళ్లుండడం మంచిదని అన్నారు. దాంతో ఆ పూట భోజనం కబుర్లు లేకుండా గంభీరంగా గడిచింది. పరిస్థితి బాగాలేదని గ్రహించిన జీవన్‌ తల్లితో కలిసి ఇంటికి వెళ్లిపోవాలి అనుకున్నాడు.

ఇక చదవండి..

‘తాతయ్యా! ఇంటిదగ్గర పూర్తి చెయ్యాల్సిన పని ఒకటి ఉంది, అమ్మతో నేను కూడా ఇంటికి వెళతాను’ అంటూ పెద్దాయన్ని సెలవడిగాడు.

జీవన్‌ పడుతున్న ‘టెన్షన్‌’ని అర్థం చేసుకున్న జగన్నాథంగారు వెంటనే అతనికి అనుమతిచ్చారు.

మీనాక్షి, తన భోజనం ముగించి, వంటిల్లు నీటుగా సర్ది, గ్లాసు నిండా వెచ్చని పాలు తెచ్చి పెద్దాయనకు ఇచ్చి, సెలవు తీసుకుంది. తరువాత రజని దగ్గరకు వెళ్లి , ‘రేపు నేను వచ్చి కాఫీలు పెడతాను. ఎన్ని గంటలకు రమ్మంటారు’ అని వినయంగా అడిగింది.

ఎవరి మీదో, ఎందుకో తెలియని ఉక్రోషంతో రగిలిపోతూ, మనసంతా నిండివున్న అశాంతితో చిరచిరలాడిపోతూ ఉందేమో, రజని పెద్దగా ఆలోచించకుండానే, ‘రోజూ వేళకే రండి. మరేం మెహర్భానీ అవసరం లేదు’ అనేసింది.

మీనాక్షీ జీవన్‌లు ఇంటికి వెళ్లిపోయారు. అప్పటికే నిద్రవేళ కావడంతో పెద్దాయన లేచి తన గదిలోకి నడిచారు.

– – – – –

నిద్రపోడానికి వెళుతున్న తాతయ్య వెనకే ఆయన గదిలోకి వచ్చిరది మనుమరాలు స్రవంతి.

ఆమెను ప్రేమగా ఆహ్వానించారు ఆయన. ‘రామ్మా స్రవంతీ, రా! వచ్చి ఇలా మంచంమీద కూర్చో’ అంటూ తను ఒక పక్కకు జరిగి ఆమెకు కూర్చోడానికి చోటిచ్చారు. కుశల ప్రశ్నలు అయిన తరువాత అడిగింది స్రవంతి..

‘ఈ గ్రీకువీరుడు నీకు ఎక్కడ, ఎలా దొరికాడు తాతయ్యా!?’

‘గ్రీకువీరుడా!’ తాతయ్య ఆశ్చర్యపోయారు, ‘ఎవరమ్మా నీ ఆలోచనలను ఆక్రమించుకున్న ఆ రాకుమారుడు?’ చిరునవ్వుతో మనుమరాలి వైపు చూస్తూ అడిగారు జగన్నాథంగారు.

‘అదే తాతయ్యా! దేముడు నీకు వరంగా ఇచ్చిన నీ మనుమడు! ఇందాక మనతో కలిసి భోజనం చేశాడే అతన్ని గురించే అడుగుతున్నా. అతడు నీకు ఎలా పరిచయమయ్యాడు? టాల్‌గా, హాండ్సమ్‌గా ఉన్న అతన్ని చూడగానే నాకు మ్యూజియంలో చూసిన పాలరాతి గ్రీకు వీరుడి శిల్పం గుర్తుకొచ్చి ఆ నిక్‌ నేమ్‌ పెట్టాను’ అంది స్రవంతి ఉత్సాహంగా.

‘అతడు నాకు ఎలా పరిచయమయ్యాడో చెప్పాలంటే మాత్రం చాలా పెద్దకథ ఉంది. టూకీగా చెపుతా విను’ అంటూ జరిగినదంతా క్లుప్తంగా మనుమరాలికి చెప్పారు తాతయ్య.

ఆశ్చర్యపోయింది స్రవంతి. అతనికి అందమైన రూపమే కాకుండా అపురూపమైన మంచి బుద్ధి కూడా ఉరదన్నమాట – అనుకున్న స్రవంతికి అప్పటికప్పుడు అతనిపై సద్భావం ఏర్పడిపోయింది. అంతేకాదు, తాతయ్యకు చివరి రోజుల్లో మంచి సహవాసం దొరికినందుకు సంతోషించింది మనసులో.

‘నిజం చెప్పాలంటే తల్లీ! ఈ జీవన్‌ నాకొక వరంలాగే దొరికాడమ్మా! నాకు జరిగిన యాక్సిడెంట్‌ నన్నీ అబ్బాయికి అప్పగించి నాకు మేలే చేసిందని చెప్పవచ్చు. అందుకే అంటారు, భగవంతుడు ఏమిచేసినా మన మంచికే చేస్తాడు అని. ఆసుపత్రి నుండి ఇంటికి వచ్చాక నా అవసరాలన్నీ ఈ తల్లీ కొడుకులే కనిపెట్టి చూస్తున్నారు. వీళ్లు నన్నాదుకోక పోతే నేనేమయిపోయేవాడినో! బహుశా తిండికి మొహం వాచి, మాడిమాడి ప్రాణాలు వదిలేవాడి నేమో! నాకు డబ్బుంది, కాని ఏం లాభం! మీ నానమ్మ పోయాక ఒంటరితనంతో చూసేవాళ్లూ, చేసేవాళ్లూ లేక మహా నరకం అనుభవిరచానంటే నమ్ము! ఇన్నాళ్లకు ఆ దేవుడికి నాపై దయ కలిగింది’ అన్నారు జగన్నాథంగారు.

‘నిజమే తాతయ్యా! నాకూ అలాగే అనిపిస్తోంది. మేము నీకు చెయ్యలేని సాయం నీకతడు చేస్తున్నాడు. అందుకు బదులుగా వాళ్లకి మనం ఏమిచ్చినా తక్కువే’ అంది స్రవంతి.

మనుమరాలి మాటలు జగన్నాథంగారికి సంతోషాన్నిచ్చాయి. ‘అతడు నాకు ప్రాణదానం చెయ్యడమే కాదు, ఆ తరువాత సుఖంగా బ్రతికే దారికూడా చూపించాడు. అలాంటి వాడిని నా అత్మీయుడనుకోడం తప్పా!’

‘ఎంతమాత్రం కాదు తాతయ్యా! అయినవాళ్లు కానివాళ్లు అయినప్పుడు, కానివాళ్లు అయినవాళ్లు కావడంలో వింతేముంది? మనకు రక్త సంబంధీకులు కాకపోయినా, మనకోసం బాధ్యతగా శ్రమించే వాళ్లను మనవాళ్లు అనుకోడంలో తప్పులేదు తాతయ్యా!’

‘టీనేజ్‌!’ అది పాదరసం లాంటిది! ఆ వయసులో భావోద్వేగం ఎక్కువగా ఉంటుంది. రాగ ద్వేషాలు కూడా ఉధతమే! జీవన్‌ గురించి పెద్దాయన చెప్పిన మాటలు కౌమారప్రాయంలో ఉన్న స్రవంతి హదయం మీద చెరగని ముద్ర వేశాయి. జీవన్‌పై ఆమెకొకవిధమైన ఆరాధనా భావం ఏర్పడిపోయింది. అతనిని గురించి ఆమెకు ఇంకా వినాలన్న కోరిక ఉన్నా, తాతయ్యకు ఆవులింతలు రావడంతో సెలవు తీసుకోక తప్పలేదు.

‘ఇంక నిద్రపో తాతయ్యా! గుడ్‌ నైట్‌’ అంటూ లేచి, లేడిపిల్లలా చెంగున పరిగెత్తుకుంటూ అక్కడనుండి వెళ్లిపోయింది స్రవంతి.

మనుమరాలి పరుగులో తాతయ్యకు సెలయేటి గలగలలు వినిపించాయి. చిరు దరహాసంతో ఆయన పెదవులు విచ్చుకున్నాయి. ప్రశాంతంగా పడుకుని కళ్లు మూసుకున్నారు, వెంటనే ఆయనకు నిద్రపట్టేసింది.

– – – – –

ఆ మరునాడు మామూలు వేళకు మెలకువ వచ్చింది జగన్నాథంగారికి. కాని రోజూలా కళ్లు తెరిచేసరికి జీవన్‌ ఎదురుగా కనిపించలేదు. నెమ్మదిగా ఆయనకి అంతా గుర్తొచ్చింది, ఇంక ఆసరా కోసం ఎదురుచూడకుండా, నెమ్మదిగా చెయ్యీ కాలూ కూడదీసుకుని, మంచం దిగి, కర్ర ఆసరాగా చేసుకుని జాగ్రత్తగా బాత్రూమ్‌ వైపు నడిచారు. నెమ్మదిగా తన పనులు తానే చేసుకోసాగారు. కాని అడుగడుగునా ఆయనకు జీవనే గుర్తుకి రాసాగాడు.

రోజూ తను కళ్లు తెరవగానే ‘గుడ్‌ మార్నింగ్‌ తాతయ్యా!’ అంటూ విష్‌ చేసి, చెయ్యాసరా ఇచ్చి పక్కపైనురడి లేవదీసి, బ్రష్‌మీద పేస్టు వేసి తన చేతికిచ్చి, తనను నీళ్ల గదిలోకి పంపి తలుపు చేరవేసి, బయట తనకోసం కనిపెట్టుకుని ఉండేవాడు. దగ్గరుండి వీపు రుద్ది, చెంబుతో నీళ్లు ముంచి చేతికిచ్చి స్నానం చేయించేవాడు. తను స్నానం చేసి వచ్చేసరికి కట్టుకోవలసిన బట్టలు బయటికి తీసి ఇచ్చేవాడు. తను తయారై వచ్చి కుర్చీలో కూర్చోగానే పొగలు గక్కే ఉదయపు కాఫీ రెడీగా ఉంచేవాడు. అప్పుడు పేపర్‌లోని విశేషాలు చదివి చెప్పేవాడు. మీనాక్షి వచ్చేవరకూ తనకు తోడుగా ఉండి, ఆమె తయారు చేసిన కాఫీ, టిఫిన్‌ తనతోపాటుగా తీసుకుని తను స్థిమితంగా కూర్చుని టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నాక, తన పనిమీద బయటికి వెళ్లేవాడు.

‘ఇవన్నీ పెద్దపెద్ద పనులు అయినా, కాకపోయినా బాధ్యతకీ బంధానికీ గొప్ప గుర్తులవి. జీవన్‌కి తాతయ్య మీదున్న ప్రేమకు నిదర్శనాలు’ అనుకున్నారు మురిపెంగా జగన్నాథంగారు జీవన్‌ని తలుచుకుంటూ.

కాలకత్యాలు తీర్చుకుని, నెమ్మదిగా వచ్చి పడకకుర్చీలో కూర్చున్న జగన్నాథంగారి దగ్గరకు వచ్చాడు కొడుకు రఘురాం. ‘ఎవడా అబ్బాయి నాన్నా? అలా దర్జాగా వచ్చి మనతోపాటు కూర్చుని భోజనం చెయ్యడానికి ఎంత ధైర్యం! ఆఫ్టరాల్‌ ఒక వంటమనిషి కొడుకు! అతడు మనకేమౌతాడని అంత గౌరవ మిస్తున్నావు?’

జగన్నాథంగారు కొడుకు మొహంలోకి గుచ్చి చూశారు, ‘ఆ అబ్బాయి ఎవరని అడుగుతున్నావా? ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే అతడు నా ప్రాణదాత! అతడు నన్ను బస్సు కిందపడి ముక్కలుముక్కలై చావకుండా రక్షించి, వెంటనే ముందువెనుకలు ఆలోచించకుండా, తన డబ్బు ఖర్చుపెట్టి వైద్యం చేయించి కాపాడిన ఘనుడు! నేను తిండికి మొహంవాచి అలమటించిపోతూంటే నాకు కమ్మని భోజనం దొరికే దారి చూపించిన అన్నదాత! అసలు సంగతి చెప్పాలంటే, నువ్వు నాకు చెయ్యవలసిన సేవలన్నీ ఆ అబ్బాయి చేస్తున్నాడు. నిజం చెప్పాలంటే అతన్ని ఎంత గౌరవిరచినా తక్కువే ఔతుంది’ అంటూ ఆయన కొడుకుమీద కంఠశోషగా కేకలుపెట్టారు.

రఘురాం కూడా ఊరుకోలేదు, తండ్రిమీద ఎదురుకేకలు పెట్టాడు. ‘తిరడికంత ఇబ్బందైతే, కళ్లల్లో ప్రాణాలురచుకుని అలా రోడ్లవెంట తిరక్కపోతే ఈ వంటలక్కని అప్పుడే పెట్టుకోవచ్చుకదా.. ఇంతోటి దానికి ఇన్ని రంగులు పులమడం అవసర మంటావా?’

‘అమ్మ పెట్టదు, అడుక్కు తిననీయదు – అన్నట్లుంది నీ వరస! ఈ వయసులో ఏపని చెయ్యాలన్నా సమర్ధత చాలదన్నది నీకిప్పుడప్పుడే తెలియదు. నీకూ నా వయసు వచ్చినప్పుడుగాని నా బాధ నీకు అర్ధమవ్వదు. ఏ దేవుడి దయవల్లో నాకొక దారి దొరికింది, నన్నిలా బ్రతకనియ్యి. ఇక ఆ పిల్లాడి రుణమంటావా – అది నేనేమిచ్చినా తీరేది కాదు’.

‘ఐతే నేను విన్నది నిజమేనన్నమాట! విల్లేదో రాశావుటగా?’

జగన్నాథంగారు విస్తుపోయారు. తను, సమయం వచ్చేవరకూ ఈ విల్లు విషయం ఎవరికీ తెలియకూడదని కట్టడి చేశారు. కానీ అది, ఎక్కడో దూరాన ఉన్న తన కొడుక్కి ఎలా తెలిసిందో ఆయనకీ అర్థమవ్వలేదు.

ఆయన ఇంక బుకాయించదలుచుకోలేదు. ‘ఔను నిజమే! విల్లు రాశా. ఈ మాట నీకు ఎవరు చెప్పారు?’

‘నా ఫ్రెండ్‌ రమేశ్‌! నీ లాయర్‌ ఫ్రెండ్‌ రామేశంగారికి అసిస్టెంట్‌. మనుమడు, మనుమడు – అంటూ ఆస్తంతా రాసేశావా ఏమిటి?’

ఇంతవరకూ జగన్నాథంగారు ఈ విషయం ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఆఖరుకి జీవన్‌కి కూడా! లాయరుకి రహస్యంగా ఉంచమని గట్టిగా చెప్పి ఉంచారు. కాని, లాయరు అసిస్టెంట్‌ ద్వారా ఈ వార్త, ఉత్తరదేశంలో ఉద్యోగం చేస్తున్న కొడుక్కి చేరిపోయింది. ‘కానియ్‌! ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఈ గడబిడ పడక తప్పేది కాదు కదా! అదేదో తొందరగా ఇప్పుడే వచ్చి పడింది, అంతే తేడా’ అనుకుని మనసు సరిపెట్టుకునే ప్రయత్నంలో పడ్డారు ఆ పెద్దాయన.

‘నేనేమైనా వెర్రాడినా ఏమిటి? నా స్వార్జితమైన ఈ ఇంటిని మాత్రమే నా అనంతరం నా ప్రాణదాతకు చెందేలా రాశాను. మీ తాత ఆస్తి మొత్తం నీకే ఉంటుందిలే. ఎంతైనా నువ్వు నాకు కొడుకువి కదా! అతడిని మనుమడన్నానని వెక్కిరించనక్కరలేదు. నీ వయసు వాడైతే, కొడుకు బాధ్యతలను తలకెత్తుకున్న వాడిని కొడుకే అందును. మరీ బొత్తిగా మనుమడి వయసువాడైపోయాడు, అందుకే మనుమడన్నాను’.

తండ్రి మాటలు విన్న రఘురాం మొహం వెలవెలబోయింది. పాలిపోయిన కొడుకు మొహం చూసి మంచి ‘డోసు’ ఇచ్చానని సంతోషించారు జగన్నాథంగారు.

‘ఏదో పేపర్‌ కోసం ఫైళ్లు వెతుకుతూరటే రమేశ్‌కి ఈ విల్లు కనిపించిందిట. వెంటనే నాకు ఫోన్‌ చేశాడు. సంగతేదో తేల్చుకోవాలని వెంటనే సెలవు పెట్టి ఇలా వచ్చా. ఏదో ఎమోషన్లో ఆ విల్లురాసినా దానిని నువ్వు మార్చి రాయొచ్చు. ఒక మనిషి తన జీవితకాలంలో ఎన్నిసార్లైనా విల్లుని మార్చి రాయొచ్చు. ఆ ‘కోన్‌ కిస్కా’ గాడికి మన ఆస్తిని తేరగా ధారపోస్తానంటే నేను ఒప్పుకోను’.

‘అదా సంగతి! నువ్వింకా నాకు యాక్సిడెంటు అయ్యిందని, కొంచెం ఆలస్యంగానైనా చూడడానికి వచ్చావనుకున్నా! ఎంత పొరపాటు..! ఒకటి గుర్తుంచుకో.. కన్నబిడ్డలు తమ బాధ్యతలు మరచిపోయినప్పుడు, వాటిని ఏమీ కానివాళ్లు తలకెత్తుకుని ప్రేమగా నిర్వహించినప్పుడు వారసత్వపు హక్కుల్లో కూడా మార్పులు రాక తప్పదు. వాళ్ళ రుణం కొంతైనా తీర్చుకోవాలి కదా!’ అన్నారు జగన్నాథంగారు.

‘అంత రుణపడ్డట్లు అనిపిస్తే ఒక ఐదువేలో, పదివేలో చేతిలో పెడితే సరిపోయేదిగా, లక్షల విలువైన ఆస్తులు రాసివ్వడం దేనికి?’

కొడుకలా నిలదీస్తూంటే జగన్నాథంగారు ఏమాత్రం తొణకలేదు. ‘నీ దష్టిలో నా ప్రాణం అంత ‘చీపు’ కావచ్చు, కాని నాకలా అనిపించలేదు. అయినా నా ప్రాణదాత రుణం ఎలా తీర్చుకోవాలో నువ్వు నాకు చెప్పనక్కరలేదు. నేనేం చెయ్యాలో నాకు తెలుసు’ అన్నారు ఆయన కొడుకువైపు నిరసనగా చూస్తూ.

ఉద్రేకపడడం వల్ల జగన్నాథం గారికి బిపి బాగా పెరిగిపోయింది. అంతలోనే గుండెనొప్పితో ఆయన గిలగిలలాడిపోసాగారు. ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టాయి. పడక కుర్చీలో నిస్త్రాణగా వెనక్కి వాలిపోయి బాధపడసాగారు.

రఘురారకి ఏమి చెయ్యడానికీ తోచలేదు. టేబుల్‌ మీద అందుబాటులో ఉన్న ‘సార్బిట్రేట్‌’ టాబ్లెట్‌ తీసి తండ్రి నోట్లో వేసి అక్కడనురడి వెళ్లిపోయాడు, భార్యకీ విషయం చెప్పడం కోసం.

రాత్రి రాసుకున్న లిస్టు పట్టుకుని, కొట్లు తెరిచే వేళకు వెళ్లి, లిస్టులో ఉన్నవన్నీ కొని ఆటోలో వేసుకుని తీసుకువచ్చాడు జీవన్‌. వాటిని ఇంట్లోకి చేరవేసి తనకు రావలసిన డబ్బు తీసుకుని వెళ్లిపోయాడు ఆటోడ్రైవర్‌. ఆటోని పంపించేసి ఇంట్లోకి వచ్చిన జీవన్‌ కుర్చీలో కూర్చుని గురడె పట్టుకుని బాధ పడుతున్న జగన్నాథంగారిని చూసి కంగారుపడ్డాడు. చెయ్యి పట్టుకుని నాడి చూసి, ‘తాతయ్యా! సార్బిట్రేట్‌ అందుబాటులోనే ఉంచా, వేసుకున్నావా? డాక్టర్ని పిలవడం మంచిదేమో’ అంటూ కంగారుగా ఫోన్‌ దగ్గరకు పరుగెత్తాడు.

రజని, రఘురాం అక్కడకి వచ్చేసరికి జీవన్‌ రిసీవర్‌ ఎత్తి, ఫోన్‌ డయల్‌ చేస్తున్నాడు. వెంటనే జీవన్‌ చేతిలోనురడి ఫోన్‌ లాక్కున్నాడు రఘురాం. ‘నేను వచ్చాకదా! ఇక నీ అవసరం ఏమీ లేదు. ఇక వెళ్లి నీపని నువ్వు చూసుకో’ అన్నాడు రఘురాం. జీవన్‌ చేసేదేమీ లేక ఒకపక్కగా నిలబడ్డాడు.

రఘురాం ఫోన్‌ లాక్కున్నాడే గాని, ఎవరికి ఫోన్‌ చెయ్యాలో, ఏ నంబర్‌కి చెయ్యాలో, ఏమీ తెలియక తబ్బిబ్బు పడుతున్నాడు. టైం గడిచిపోతోంది. జీవన్‌కి కంగారుగా ఉంది. చివరకి ఇక ఊరుకోలేక పాకెట్‌ నోట్బుక్‌ తీసి, జగన్నాథంగారి పర్సనల్‌ డాక్టర్‌ పేరు, నంబరు చెప్పాడు. తప్పనిసరిగా ఆ నంబర్‌కి ఫోన్‌ చేసి తండ్రి పరిస్థితిని గురించి తెలియజేశాడు రఘురాం.

అలవాటుగా ఏడయ్యేసరికి వచ్చింది మీనాక్షి. గుమ్మం పక్కన బజారునురడి తెచ్చిన సామాను గుట్టగా పడి ఉరది. పెద్దాయన పరిస్థితి తెలియని మీనాక్షి ఆ సామానుని సదరడం మొదలుపెట్టింది. రవి, స్రవంతి దొడ్లో చేరి వాలీబాల్‌ ఆడుకుంటున్నారు. లివింగ్‌ రూమ్‌లో ఉన్నారు తక్కినవాళ్లు.

రజని జీవన్‌ని చూసి మొహం చిట్లించింది. అది చూసి రఘురాం, ‘నువ్వింక వెళ్లవచ్చు. వెళ్లి నీ స్వంత పనులు చూసుకో. ఆయన్ని చూసుకోడానికి నేనున్నాను’ అన్నాడు.

‘డాక్టర్‌ వచ్చి మందులు రాసి ఇస్తే, అవి తెచ్చి ఇచ్చి వెడదామని ఆగానండి’ అన్నాడు జీవన్‌ నిర్లిప్తంగా. రఘురాం తన ఎడల చూపిస్తున్న నిరసనకు కారణమేమిటో తెలియక, అకారణంగా ఆయనకి తనపై ఇంత కోపమెందుకని బాధపడసాగాడు. కాని తాతయ్యను వదిలి వెళ్లడానికి మనస్కరించక అక్కడే ఉండిపోయాడు. ‘సార్బిట్రేట్‌’ పనిచెయ్యడంతో తాతయ్యకు బాధ కొంతలో కొంత తగ్గినట్లురది. పడక కుర్చీలో వెనక్కివాలి కళ్లు మూసుకుని పడుకుని సన్నగా మూలుగుతున్నారు ఆయన. ఆయనను అక్కడనుండి కదపవచ్చో, కూడదో తెలియలేదు జీవన్‌కి.

రఘురాం భార్యకు దగ్గరగా వెళ్లి గుసగుసగా అన్నాడు, ‘ఇందాకటినుండి ఎన్నో రకాలుగా వెళ్లిపొమ్మని చెపుతూనే ఉన్నా, కాని మనిషి కదలడే! కాలుపట్టుకు లాగితే చూరుపట్టుకుని వేలాడే రకం కాబోలు!’

రజని జీవన్‌ వైపు చురుక్కున చూసి, భర్తతో, ‘ఔను!’ అంది. భర్తకి దగ్గరగా జరిగి, అతనికి మాత్రమే వినిపించాలని గుసగుసలాడింది, ‘నాకు తెలియదా ఏమిటి, మంచితనం నటించి జనాన్ని మభ్యపెట్టి, నెమ్మదిగా పక్కన చేరి, సమయం చూసి ఇల్లు గుల్ల చేసేది ఇలారటి వాళ్లే! జాగ్రత్తగా ఉండాలి’ అంది.

(ఇంకా ఉంది)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *